Το Χρονικό μιας Γυναίκας

Το Χρονικό μιας Γυναίκας

Η φίλη μου Σοφία έχει εκπληκτικό δέρμα. Φαινομενικά άτρωτο στο χρόνο, την υγρασία και τις ορμόνες, είναι λαμπερό και αψεγάδιαστο. Το χειρότερο; Δεν φορά ποτέ μέικ-απ! «Εμείς οι γυναίκες έχουμε πάθος με το μέικ-απ!», μου είπε μια μέρα, πίνοντας καφέ. «Νομίζουμε ότι, όσο περισσότερο βάζουμε, τόσο πιο ωραίες δείχνουμε». Εύκολο να το λες, σκέφτηκα, όταν έχεις τέλεια ζυγωματικά και βλεφαρίδες σαν ιστό αράχνης. Μπορεί να το κάνει όμως μια… κοινή θνητή; «Δοκίμασέ το για μια εβδομάδα», είπε η Σοφία. «Θα το βρεις, νομίζω, πολύ απελευθερωτικό». Μάλλον πολύ τρομακτικό, ξανασκέφτηκα. Μετά όμως αποφάσισα να το δοκιμάσω, έστω και για μία μέρα. Να, λοιπόν, το χρονικό από μια μέρα στη ζωή μιας γυναίκας με γυμνό πρόσωπο. 


7:10 π.μ. Σηκώνομαι από το κρεβάτι κι ανάβω το φως του μπάνιου. Αν εξαιρέσεις τα σημάδια από το σεντόνι στο πρόσωπό μου, δεν είμαι τόσο χάλια. Το πλένω με ένα αφρώδες κρεμοσάπουνο και βάζω ένα πλούσιο ενυδατικό. Τουλάχιστον, η επιδερμίδα μου δείχνει υπέροχη – φρέσκια, καθαρή και υγιής. Ξοδεύω τα 15 λεπτά που μου απομένουν για να ρίξω μια ματιά στην εφημερίδα: σπάνια πρωινή πολυτέλεια. Φεύγω από το σπίτι νιώθοντας καλά, μόνο που ανησυχώ λίγο μήπως με δει κανένα μικρό παιδί και τρομάξει. 


10:35 π.μ. Στο ραδιοφωνικό σταθμό όπου εργάζομαι υπάρχουν μόνο άντρες κι έτσι δεν παραξενεύομαι που κανείς δεν παρατηρεί το άβαφο πρόσωπό μου. Το ξεχνάω εντελώς, μέχρι που ρίχνω μια ματιά στον καθρέφτη του μπάνιου, με το φρικτό φως από νέον που δεν κολακεύει καθόλου. Δεν δείχνω άσχημη – ίσως λίγο διαφορετική και χαίρομαι που έχω φροντίσει την επιδερμίδα μου. Δείχνει λαμπερή. Φυσική, γήινη και ομοιόμορφη. 


12:40 μ.μ. Συναντώ τον άντρα μου για φαγητό και η πρώτη του κουβέντα – δεν υπερβάλλω- είναι, «είσαι στις ομορφιές σου σήμερα». Γελάω και λάμπω. Αργότερα συνειδητοποιώ γιατί: επειδή έκανε κομπλιμέντο στον αληθινό μου εαυτό, όχι το βαμμένο. Αυτό που με κάνει να λάμπω είναι η ολόφρεσκη επιδερμίδα μου. 


3:20 μ.μ. Η γρήγορη βόλτα στο μικρό παντοπωλείο αποδεικνύεται αποκαλυπτική. Μια γυναίκα της ηλικίας μου είναι εκεί, με το πρόσωπο καλυμμένο από μέικ-απ. Ξέρω ότι από κάτω είναι υπέροχο, αλλά τώρα μοιάζει σαν να βγήκε από το νεκροθάφτη της γειτονιάς. Στο αυτοκίνητο, ρίχνω μια ματιά στον καθρέφτη. Εντάξει, ίσως η μύτη μου είναι λίγο πιο κόκκινη – αλλά τίποτα που να μη διορθώνεται με μια πινελιά πούδρας και λίγοlipgloss. Επιπλέον, ξέροντας ότι έχω φροντίσει τον εαυτό μου και την επιδερμίδα μου, νιώθω – και δείχνω – πολύ πιο όμορφη από τη Μις Κιμωλία. 


5:30 μ.μ. Ένα ποτό με φίλες – και η στιγμή της αληθινής δοκιμασίας. Ανάμεσα σε δεκάδες τέλεια (έως και υπερβολικά) βαμμένες γυναίκες, νιώθω γυμνή και παθαίνω πανικό, σαν τον τοξικομανή που θέλει μια δόση από ...μάσκαρα. Αρχίζω να παίζω με μια τούφα των μαλλιών μου νιώθοντας άσχημα – και άσχημη. Εκείνη τη στιγμή θυμάμαι τον άντρα μου κι αυτό που μου είπε το μεσημέρι: «είσαι στις ομορφιές σου». Ισιώνω την πλάτη, ρίχνω πίσω το μαλλί και κοιτάζω τις φίλες μου που μιλούν και γελούν – κάθε μία υπέροχη με τον τρόπο της. Αντιλαμβάνομαι ότι η γοητεία τους δεν έχει να κάνει ούτε με το μέικ-απ ούτε με το μολύβι των ματιών. Είναι όμορφες επειδή είναι σίγουρες για τον εαυτό τους, χαρούμενες και αληθινές. Ακριβώς σαν κι εμένα.